Ôd czasōw antycznych ludzie prziwykli do używanio naturalnych zdrzōdeł ciepła i naturalnyj wyntylacyje do suchych materyji, blank ôgraniczōnych ôd naturalnych warōnkōw i skutkujōncych niskim produktywnościōm. Społym ze rozwojym produkcyje, te metody były stopniowo zastōmpiōne sztucznie kōntrolowanymi zdrzōdłami ciepła i mechanicznym ôdwilżaniym wentylacyje.
Teroźne suszarki na poczōntku używały przerywnych, stałych-suszarōw na łōżkach. W połowie-XIX stolecio użycie suszarkōw tunelowych ôznaczało przejście ôd przerywnyj do ciōngłyj ôperacyje. Suszarki ôbrotowe z bybnōm skutecznie miynszajōm materyje tajleczkowe, poprawiajōnc zdolność i intynsywność suszynio. Niykere gałyńzie ôbrobiyły suszarki ô ciōngłyj ôperacyji przipasowane do jejich kōnkretnych wymogań, take jak suszarki bybnowe w industryji tekstylnyj i papiōru.
Na poczōntku XX stolecio suszarki w produkcyji mlyka zaczły być używane, stanowiōnc potynżne norzyńdzie do suszynio ciekłych materyji na srogo skala. Poczōnwszy ôd lot sztyrdziestych, społym ze rozrostym technologije fluidyzacyje, ukozały sie suszarki ô wysokij-intynsywności, wysokijproduktywności fluidyzacyjnych łōż i suszarki z przepływym luftu. Suszarki zamrożōne, prōmiyniowanie i dielektryczne zapewniyły nowe postrzodki do społniynio ôkryślōnych wymogań. Far-suszarki podczerwiyni i mikrowelowe zaczły być ôbrobiane w latach 60.
